Sahne Üstünde Bir Mucize ve Lale Başar

Radyo Gedik mikrofonlarında adeta bir “kulis zirvesi” yaşandı. “İsak’la Tarz-ı Hayat” programında İsak Behar, karşısında tiyatronun asil ve samimi yüzü Lale Başar’ı ağırladı. Sohbet o kadar akıcıydı ki, kendimizi bir radyo programında değil, oyun öncesi kuliste bir fincan kahve eşliğinde hissettik.

Radyo Gedik frekanslarında bu hafta, tiyatro dünyasının usta ismi Lale Başar, İsak Behar’ın konuğuydu. “Sadece seyretmek değil, karakteri yaşatacak bir duyguya sahip” sözleriyle takdim edilen Başar, programda hem oyunculuk disiplini hem de hayata dair samimi açıklamalarıyla dinleyicileri mest etti.

Sahne Tozu, Ateşli Hastalık ve Bir Birincilik: Kaktüs Çiçeği

Sohbetin merkezinde, İsak Behar ile başrolü paylaştıkları “Kaktüs Çiçeği” oyunu vardı. İsak , oyunun prodüksiyon sürecinde yaşanan talihsizlikleri ve Lale Başar’ın ekibe dahil oluşundaki o “mucizevi” anı anlattı.

Düşünün ki; bir oyuncu ayrılıyor, yerine siz geliyorsunuz ve hiç genel prova yapmadan, dekoru görmeden, kostümü o gece ilk kez giyerek sahneye çıkıyorsunuz. İsak Behar’ın hayranlıkla anlattığı bu durumu Başar, tam bir profesyonel soğukkanlılığıyla özetliyor: “O kadar şuursuzdum ki, heyecanlanmayı bile unuttum.” Ekibin 39 derece ateşle revir şartlarında sahnede olduğu o gece, Lale Başar’ın disiplini sayesinde oyun sadece “oynanmakla” kalmamış, devleşmiş.

“Daha Çok Çalışmak İçin Emekli Oldum”

Lale Başar, 44 yaşında Devlet Tiyatroları’ndan emekli olma kararını anlatırken alışılmışın dışında bir perspektif sunuyor. Emekliliği bir kenara çekilmek olarak değil, bir “özgürleşme” olarak tanımlıyor sanatçı.

İsak’ın sorularıyla derinleşen bu bölümde Başar; sinemada yer almak, televizyonda farklı karakterlere hayat vermek ve emeğinin karşılığını tam anlamıyla alabilmek için kurumdan ayrıldığını söylüyor. Aşk Yeniden’den ödüllü Köksüz filmine uzanan zengin kariyeri, bu kararın ne kadar isabetli olduğunun en büyük kanıtı.

İsak ve Lale Başar’dan Sanat Ekonomisine Eleştiri

Programda sadece sanat konuşulmadı; hayatın gerçeklerine de parmak basıldı. İsak’ın vurguladığı “seyircinin kazıklanma hissi”, güncel sanat ekonomisinin en büyük yarası. Sinema salonlarındaki fahiş fiyatlar ve kalitesiz oyunların nitelikli işlerle aynı fiyata satılması, ikilinin ortak dert yandığı konular arasındaydı. İsak Behar’ın tabiriyle; seyirci artık seçici ve parasının karşılığını, gerçek bir sanat performansı olarak almak istiyor.